اثر بخشی طرحوارههای درمانی بر کاهش تعارضات زناشویی در میان زوجهای مراجعه کننده استان یزد

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی طرحوارههای درمانی بر کاهش تعارضات زناشویی در میان زوجهای مراجعه کننده استان یزد انجام گردیده است. در این پژوهش از روش شبه آزمایشی پیش) ،آزمون پس آزمون با گروه (کنترل استفاده شده است. جامعه آماری این ،تحقیق کلیه زوج های مراجعه کننده استان یزد در سال ۱۴۰۲ میباشند. روش نمونه گیری در این پژوهش از نوع تصادفی بود. بدین صورت که در این پژوهش ۱۰۰ نفر از زوجهای مراجعه کننده به طور تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامه تعارض زناشویی و سلامت روان به عنوان پیش آزمون رویانها اجرا گردید سپس ۳۰ نفر از کسانی که کمترین نمره را به دست آورده اند بصورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره ازمایش و کنترل جایگزین شدند.گروه آزمایش آموزش طرحواره درمانی را در ۸ جلسه دریافت کرد در حالیکه گروه کنترل هیچگونه آموزشی دریافت نکرده است. سپس از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد تا نتایج دو گروه با هم مقایسه شود. ابزار جمع اوری اطلاعات پرسشنامه تعارض زناشویی (MCQ) و سلامت روان گلدبرگ بوده است. در پژوهش حاضر برای آزمون فرضیه ها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. که یافته ها نشان داد آموزش طرحوارههای درمانی بر افزایش سلامت روان زوجهای مراجعه کننده موثر بوده است. همچنین نتایج نشان داد که با ۹۵ درصد اطمینان میتوان گفت طرحوارههای درمانی بر کاهش تعارضات زناشویی زوجهای مراجعه کننده موثر است.

کلیدواژه ها:

طرح واره درمانی ، کاهش تعارضات زناشویی ، سلامت روان