مبانی شایستگیهای دیجیتالی اساتید و مدرسین

شتاب بی سابقه علم و فناوری به همراه وقوع بحران های مختلف تغییراتی در شیوه اجرای آموزش در موسسات و سازمان های آموزشی به همراه داشته است. در همین راستا موسسات و دانشگاه ها به سمت آموزش های دیجیتالی در کنار آموزش های حضوری روی آورده اند. آموزش های دیجیتالی به دلیل پیشرفت سریع فناوری اطلاعات یکی از راه حل های مناسب برای رفع مشکلات موجود در آموزش سنتی و افزایش کیفیت یادگیری و یاددهی به شمار می رود و به دلیل داشتن مزایایی همچون انعطاف پذیری زمانی و مکانی تغییر محوریت، آموزش روشی مفید و قابل اعتماد برای مدرسان جهت آموزش با کیفیت محسوب می شوند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و تحلیل اسنادی نشان داد که فناوری های جدید با دربرداشتن ماهیت تعاملی این پتانسیل را دارند تا با ایجاد محیطی مشارکتی و درگیر شونده امکان درک بهتر و یادگیری بیشتری را برای فراگیران به وجود آورند. شیوه های خاصی همچون طراحی دوره مهارت های آموزشی، روش های ارتباطی با در نظر گرفتن تنظیمات الکترونیکی از الزامات آموزش دیجیتالی است. بنابراین یکی از غنی ترین رویکردها و روش ها برای بهبود و ارتقا آموزش و یادگیری دانشجویان استفاده از ابزارهای خلاقانه و نوآورانه در تدریس است. این نوع تدریس ضمن اینکه میزان مشارکت و تعامل میان یادگیرندگان را افزایش می دهد، منجر به ارائه نتایج مطلوب در یادگیری نیز می شود و به عنوان یکی از راه های ایجاد انگیزه و علاقه به آموزش و یادگیری، ایجادکننده و زمینه ساز موفقیت دانشجویان است. به کاربستن روش های نوآورانه تدریس به دانشجویان این امکان را می دهد تا تجربه بهتری در برخورد با مسائل کسب کنند و توانایی بیشتری برای رشد در تمامی ابعاد به دست آورند. تحقق چنین امری ضمن بهبود آموزش در سطح موسسات آموزشی در سطح کلان نیز زمینه توسعه جامعه را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

شایستگی دیجیتالی ، آموزش عالی ، فناوری اطلاعات ، اساتید و دانشجویان ، آموزش