تاثیر تعارض کار- خانواده بر فرسودگی احساسی پرستاران بیمارستان خصوصی مرکزی شیراز با نقش میانجی استرس شغلی مورد مطالعه

هدف از پژوهش حاضر سنجش تاثیر تعارض کار- خانواده بر فرسودگی احساسی پرستاران بیمارستان خصوصی مرکزی شیراز با توجه به نقش میانجی استرس شغلی بود که به روش توصیفی پیمایشی با طرح همبستگی انجام شد. جامعه آماری موردبررسی شامل ۲۳۰ نفر از پرستاران بیمارستان خصوصی مرکزی شیراز که در سال ۱۴۰۳ مشغول به خدمت بوده و نمونه آماری با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده از طریق جدول کرجسیمورگان ۱۴۰ نفر تعیین شد. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامههای تعارض کار- خانواده از کارلسون و همکاران (۲۰۰۰)، فرسودگی احساسی از مسلش و جکسون (۱۹۸۱) و استرس شغلی از اسیپو و اسپوکان (۱۹۹۲) بود که ضرایب آلفای کرونباخ آنها به ترتیب برابر با ۰/۹۰۵، ۷۸۹/ و دست آمد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرم افزار SPSS۲۵ در سطح توصفی برای فراوانی، میانگین و انحراف معیار و در سطح استنباطی آزمونهای همبستگی، رگرسیون و تحلیل واریانس برای آزمون فرضیههای پژوهش بهره گرفته شد. نتایج پژوهش نشان داد که تعارض کار- خانواده تاثیر مثبت و معنی دار بر فرسودگی احساسی و استرس شغلی پرستاران دارد و همچنین تاثیر مثبت و معنیدار استرس شغلی بر فرسودگی احساسی پرستاران تایید شد. در نهایت، استرس شغلی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین تعارض کار- خانواده با فرسودگی احساسی پرستاران بیمارستان خصوصی مرکزی شیراز ایفا میکند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی ، احساسی ، تعارض کار- خانواده ، استرس شغلی ، پرستاران