تحلیلی بر نقش دوستان در تربیت نوجوانی از منظر نهج البلاغه

انسان ذاتا موجودی اجتماعی است و طبیعت او به گونه ای است که معمولا داشتن دوست و هم نشین است. از طرفی دوست و رفیق می تواند نقشی سرنوشت ساز در زندگی هر شخص ایفا کند. از این رو آشنایی با ویژگی های دوست و هم نشین شایسته و ملاک قرار دادن این شاخصه ها برای انتخاب دوست می تواند ثمرات مثبت در زندگی هر فردی داشته باشد. چه بسا دوست خوب سبب دوری از گناه و عاقبت به خیری انسان می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی های دوست و هم نشین مطلوب از منظر نهج البلاغه و نقش دوستان در تربیت نوجوانی و با و تحلیل پایگاه های داده معتبر و واکاوی کتاب نهج البلاغه به روش کتابخانه ای توصیفی نگارش یافته است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که از منظر نهج البلاغه، دوست نقشی بسیار مهم در جهت دادن به مشی زندگانی و نشاط و آرامش در دنیا دارد و هویت و منش فرد و شاکله های اصلی شخصیت وی تحت تاثیر دوستان شکل می گیرد. مولفه های تربیتی نقش و اهمیت دوستان در نهج البلاغه را می توان در دو گروه ایجابی و سلبی دسته بندی نمود. در ادامه به چگونگی رفتار و آداب و سلوکی که باید در مقابل دوست داشته باشیم از جمله خشوع و استناد، فروتنی و ایثار و... و حدود دوستی که حضرت به و حقوق دوستی بررسی شده است که حقوقی که بر انسان واجب است بیان شده است.

کلیدواژه ها:

دوست ، نهج البلاغه ، هم نشینان