اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی بیماران دارای اختلال اضطراب فراگیر

هدف این پژوهش اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی بیماران دارای اختلال اضطراب فراگیر بود. این پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل ۱۵۰ بیمار دارای اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روانشناختی در سال ۱۴۰۳ در شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ بیمار به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش (۱۵) نفر و کنترل (۱۵) نفر گمارده شدند برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر) و مادوکس (۱۹۸۲) و پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر (GADQ) اسپیتزر و همکاران (۲۰۰۶) در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون استفاده گردیده است. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس تک متغیری (MANCOVA) با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۲ استفاده شد. نتایج نشان داد که درمان پذیرش و تعهد باعث افزایش خودکارآمدی بیماران دارای اختلال اضطراب فراگیر در پس آزمون شده است.

کلیدواژه ها:

درمان پذیرش و تعهد ، خودکارآمدی ، اختلال اضطراب فراگیر