ارزیابی تاثیر طرحواره درمانی بر سازگاری اجتماعی و بلوغ عاطفی نوجوانان

هدف پژوهش حاضر ارزیابی تاثیر طرحواره درمانی بر سازگاری اجتماعی و بلوغ عاطفی نوجوانان می باشد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بوده و جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان ناسازگار در شهر بیرجند می باشند. ۳۰ نفر به شیوه در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره رویکرد طرحواره درمانی و گواه جایگزین شدند. ابزار مورد استفاده به منظور جمع آوری داده ها پرسشنامه سازگاری کودکان راتر (RBQ) و پرسشنامه بلوغ عاطفی یاشویر سینک و بهارگاوا (EMS) می باشد. برای تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری و آزمون تعقیبی LSD استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که رویکرد طرحواره درمانی بر ارتقای بلوغ عاطفی و نیز میزان سازگاری اجتماعی نوجوانان اثر معنی دار دارد. علاوه بر این، یافته ها نشان می دهد که ارتقای بلوغ عاطفی در روش رویکرد طرحواره درمانی نسبت به سازگاری اجتماعی اثر بیشتری را ایجاد کرده است.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، سازگاری ، اجتماعی ، بلوغ عاطفی ، نوجوانان