تاثیر درمان مبتنی بر تعهد بر انعطاف پذیری کنشی و تاب آوری مادران دارای کودک با معلولیت جسمی و حرکتی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر درمان مبتنی بر تعهد بر انعطاف پذیری کنشی و تاب آوری مادران دارای کودک با معلولیت جسمی و حرکتی. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بوده و جامعه آماری پژوهش شامل مادران دارای کودک با معلولیت جسمی و حرکتی در تهران می باشند. ۳۰ نفر به شیوه در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره درمان مبتنی بر تعهد و گواه جایگزین شدند. ابزار مورد استفاده به منظور جمع آوری داده ها پرسشنامه انعطاف پذیری کنشی کانور و دیویدسون (۲۰۰۳) می باشد. تجزیه و تحلیل داده ها نیز از طریق آزمون های آماری تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. یافته ها نشان می دهد که درمان مبتنی بر تعهد بر ارتقای تاب آوری و نیز میزان انعطاف پذیری کنشی مادران دارای کودک با معلولیت جسمی و حرکتی اثر معنی دار دارد. علاوه بر این یافته ها نشان می دهد که ارتقای تاب آوری در روش درمان مبتنی بر تعهد نسبت به انعطاف پذیری کنشی اثر بیشتری را ایجاد کرده است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، انعطاف پذیری کنشی ، تاب آوری ، معلولیت جسمی و حرکتی