بررسی رابطه همدلی، شادکامی، سبک های عشقورزی و رضایت از زندگی زناشویی با نقش میانجی کیفیت زندگی زناشویی

روش پژوهش کمی همبستگی و از نوع معادلات ساختاری است کلیه دانشجویان متاهل در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ بر که در دانشگاه پیام نور البرز تحصیل می کردند و ۳۶۰ نفر بودند حجم نمونه بر مبنای جدول مورگان ۸۶ نفر تعیین شد که اساس نمونه گیری تصادفی در دسترس از بین جامعه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های عشقورزی لی که توسط هنریک و هنریک (۱۹۸۸) ارائه شده است، شاخص رضایت زناشویی که توسط هودسن (۱۹۹۲) ارائه شده، همدلی داویس (۱۹۸۳)، فرم کوتاه پرسشنامه شادکامی آکسفورد و پرسشنامه کیفیت زناشویی باسبی و همکاران فرم تجدیدنظر شده توسط باسبی، کران لارسن و کریستنسن (۱۹۹۵) بود. برای توصیف داده ها از نرم افزار ۲۵ SPSS و تحلیل داده ها به روش معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار ۳ Smart-PLS استفاده شد. یافته ها نتایج نشان داد که مدل فرضی پژوهش با داده ها برازش مطلوبی دارد سبک های عشقورزی رابطه مستقیم معنی داری با رضایت زناشویی داشت همدلی رابطه مستقیم معنی داری با رضایت زناشویی داشت و شادکامی رابطه مستقیم معنی داری با رضایت زناشویی داشت. همچنین سبک های عشقورزی رابطه مستقیم معنی داری با کیفیت زندگی زناشویی داشت همدلی رابطه مستقیم معنی داری با کیفیت زندگی زناشویی داشت و شادکامی رابطه مستقیم معنی داری با کیفیت زندگی زناشویی داشت مشخص شد کیفیت زندگی زناشویی بر ارتباط میان سبک های عشقورزی، همدلی و شادکامی با رضایت زناشویی نقش میانجی معناداری داشت. نتیجه گیری نتایج پژوهش حاکی از آن است که سبک های عشقورزی، همدلی و شادکامی به طور مستقیم و به واسطه کیفیت زندگی زناشویی به صورت غیرمستقیم با رضایت زناشویی رابطه دارد. توجه به این متغیرها می تواند در زمینه رفع مشکلات زناشویی و بهبود روابط زوجین موثر باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های عشق ، ورزی همدلی ، شاد کامی ، کیفیت زندگی زناشویی ، رضایت زناشویی