اثر بخشی قصه درمانی بر اضطراب اجتماعی و مهارتهای ارتباطی در کودکان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی قصه درمانی بر اضطراب اجتماعی و مهارتهای ارتباطی در کودکان بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی کودکان پیش دبستانی ناحیه یک شهر مشهد در سال ۱۴۰۲ به تعداد ۱۲۰۰ نفر بود و حجم نمونه پژوهش تعداد ۳۰ نفر از کودکان بودند که به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و سپس به دو گروه آزمایش و کنترل هرگروه ۱۵ نفر) تقسیم شدند. برنامه مداخله قصه درمانی طی ۶ جلسه ۶۰ دقیقه ای و هفته ای یک جلسه به مدت ۴۵ روز اجرا شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب کودکان اسپنس (۱۹۹۹) و مقیاس مهارتهای ارتباطی .جی ای بارتون (۱۹۹۰) بود که توسط والدین تکمیل شد و برای تجزیه تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره و تک متغیره با کمک نرم افزار -۲۲-SPSS استفاده شد. یافته ها نشان داد پس از اجرای مداخلات قصه درمانی نمرات اضطراب اجتماعی کودکان در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کاهش (۰.۰۵>p) و نمرات مهارتهای ارتباطی کودکان در گروه ازمایش افزایش چشمگیری داشت .(۰.۰۵>p). همچنین نتایج نشان داد در گروه ازمایش نسبت به گروه کنترل نمرات ابعاد اضطراب اجتماعی هراس) و ترس از فضای باز اضطراب جدایی ترس از آسیب فیزیکی ترس، اجتماعی وسواس فکری - عملی و اضطراب (عمومی کاهش یافت .(۰.۰۵>p). همچنین نمرات مولفههای مهارتهای ارتباطی کلامی شنود و (بازخورد در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل افزایش چشمگیری داشت (۰.۰۵>p). لذا پیشنهاد میشود که از این رویکرد درمانی در مقطع دبستان توسط مشاوران مدارس و همچنین در عرصه درمان کلینیکی در مراکز درمانی و توانبخشی کودکان استفاده شود.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، اضطراب اجتماعی ، مهارتهای ارتباطی ، کودکان