اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر بهبود اضطراب و کیفیت خواب فرزندان طلاق

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر بهبود اضطراب و کیفیت خواب فرزندان طلاق .بود. پژوهش به شیوه ی نیمه آزمایشی طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان فرزند طلاق مقطع متوسطه ناحیه ۲ مشهد در سال ۱۳۹۹-۱۴۰۰ به تعداد ۷۹ نفر بود تعداد شرکت کنندگان در مداخله ۲۴ نفر از دانش آموزان فرزند طلاق بودند که به روش نمونهگیری خوشه ای تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند ۱۲) نفر برای هر گروه برنامه مداخله ی آموزشی درمان شناختی رفتاری برای دانش آموزان گروه آزمایش، طی ۸ جلسه ی ۱ ساعته اجرا شد کلیه دانش آموزان هر دو گروه آزمایش و کنترل پرسشنامههای استاندارد اضطراب کودکان اسپنس (۲۰۰۳) (SCAS) با پایایی ۰/۶۲ تا ۰/۸۹ و پرسشنامه آزمون کیفیت خواب پیتزبورگ (۱۹۸۹) با پایایی و اعتبار ۸۴/۴ تا ۹۸/۷ را تکمیل .کردند در این پژوهش جهت تحلیل دادهها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد درمان شناختی رفتاری بر بهبود مولفههای اضطراب کودکان که عبارتند از هراس و ترس از فضای باز اضطراب جدایی، ترس از آسیب ،فیزیکی ترس اجتماعی وسواس فکری عملی و اضطراب عمومی نقش اثربخش دارد. همچنین درمان شناختی رفتاری بر بهبود مولفههای کیفیت خواب چون مدت زمانی که طول میکشد تا فرد به خواب برود، کیفیت خواب از نظر خود فرد کارایی خواب بازدهی خواب طول مدت خواب مشکلات زمان خواب اختلال در عملکرد روزانه و استفاده از داروهای خواب آور نقش اثربخش داشت.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی ، رفتاری ، اضطراب ، کیفیت خواب ، فرزندان طلاق