مقایسه اثرات تناوب های استراحتی بین ست های فعالیت مقاومتی بر سطح فاکتور رشد شبه انسولین-۱ و میوستاتین مردان بدنساز آماتور

میوستاتین و فاکتور رشد شبه انسولین-۱، پروتئین های کلیدی در تنظیم، رشد و هیپرتروفی بافت عضلانی هستند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تناوب های استراحتی بین ست های فعالیت مقاومتی بر سطح IGF-۱ و میوستاتین مردان بدنساز آماتور بود.

۱۲ مرد جوان بدنساز آماتور با دامنه سنی ۲۰ تا ۳۵ انتخاب شدند. پروتکل تمرین به صورت کانتربالانس اجرا شد به طوری که در هفته سوم آزمودنی ها حرکات فوق را با وهله یک دقیقه استراحت بین ست (RI۱) اجرا کردند. در هفته چهارم، آزمودنی ها حرکات فوق را با تناوب استراحتی سه دقیقه ای (RI۳) بین ست ها انجام دادند. خون گیری از ورید بازوی آزمودنی ها در سه گروه قبل، پس از جلسه تمرین مقاومتی با تناوب استراحتی یک دقیقه ای بین ست هاو پس از جلسه تمرین مقاومتی با تناوب استراحتی سه دقیقه ای بین ست ها انجام شد. از روش آماری تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها در سطح معنی داری ۰۵/۰>p استفاده شد.

بنابر نتایج آزمون تحلیل واریانس یک طرفه بین سطوح IGF-۱ در پیش ازمون، پس آزمون اول و دوم تفاوتی معنی دار وجود دارد (۰۳۶/۰=P). در ادامه نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تفاوت معنی داری بین پیش ازمون، پس آزمون اول و دوم وجود ندارد (۰۵/۰<P). همچنین بنابر نتایج آزمون تحلیل واریانس یک طرفه بین سطوح MSTN در پیش ازمون، پس آزمون اول و دوم تفاوتی معنی دار وجود دارد (۰۱۳/۰=P). در ادامه نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تفاوت بین پیش آزمون و پس آزمون اول معنی دار بود (۰۲۰/۰=P)، تفاوت بین پیش آزمون و پس آزمون دوم معنی دار و تفاوت بین پس آزمون اول و پس آزمون دوم معنی دار نبود (۰۵/۰<P).

مطابق یافته های پژوهش حاضر، ممکن است بتوان این دامنه استراحتی را نقطه افتراق پروتئین های فعال شونده در فرآیندهای توسعه قدرت و حجیم سازی در سطح سلولی مطرح کرد.

کلیدواژه ها:

فعالیت مقاومتی ، اکتور رشد شبه انسولین-۱ ، میوستاتین