اندازه گیری در حسابداری

در طول پنج قرن گذشته، مدل سنتی حسابداری شامل مجموعه ای گسترده از روش ها و قواعد اندازه گیری بوده است. این مدل ها به طور کلی کارآمد عمل کرده اند، اما به تدریج از نظر ارتباط و کاربرد در محیط های مدرن مالی کاستی یافته اند. هدف این پژوهش، ارائه چارچوبی برای بهبود فرآیند گزارشگری مالی از طریق بازنگری در مفهوم اندازه گیری در حسابداری است. در ابتدا دیدگاه های کلی اندازه گیری در حسابداری معرفی می شود، سپس اندازه گیری در واحدهای تجاری از منظر تئوری اندازه گیری مورد بحث قرار می گیرد. در ادامه، نقش فناوری اطلاعات و پردازش داده های نوین در ارتقای ویژگی های کیفی اطلاعات مالی شامل مربوط بودن، به موقع بودن و قابلیت اتکا بررسی می شود. این مقاله با توجه به محدودیت های موجود در سیستم های گزارشگری فعلی، مدلی سه بعدی از اندازه گیری تجاری ارائه می کند که شامل: (۱) زنجیره ارزش افشاء، (۲) اندازه گیری نقطه ای داده ها، و (۳) سطح اندازه گیری مطلوب احتمالی است. زنجیره ارزش افشاء به شرایط محیطی، طرح های تجاری، شاخص های راهبردی برای بهبود اندازه گیری فعالیت های جاری و اطلاعات مربوط به رویدادهای بعدی قابل مشاهده می پردازد. در بخش اندازه گیری نقطه ای داده ها، بیان می شود که اندازه ها اغلب قطعی نیستند و به عواملی مانند زمان، نوع تصمیم، سطح دقت مطلوب، رویدادهای آتی و میزان عدم اطمینان وابسته اند. در نهایت، یافته ها نشان می دهد که سطح اندازه گیری مطلوب احتمالی می تواند چارچوبی کارآمد برای تصمیم گیری های مالی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

گزارشگری مالی ، رویکردهای اندازه گیری ، تئوری اندازه گیری