مبانی هستی شناختی ژان پل سارتر

از نظر سارتر هستی دارای سه ساحت است: هستی فی نفسه که از هیچ آگاهی برخوردار نیست و به تمامی داده شده و بالفعل است. هستی لنفسه که آگاهی می باشد و امکان پویایی دارد و هستی لغیره. اصلی که سارتر تفکر خود را با آن آغاز می کند تقدم وجود بر ماهیت است که آزادی انتخاب مسوولیت و شکل گیری هویت انسان در آینده را ممکن می سازد. لنفسه همان انسان است اما نه از حیث بدن و جسم بلکه از جهت آگاهی آزادی عمل و قدرت بر نفی آگاهی هیچ محتوایی ندارد و تنها در ارتباط با متعلقات خود معنا پیدا می کند. انسان همواره امکان نفی یا طرح اموری را دارد از این رو آزادی نیز همواره همراه اوست. آزادی هر چند مطلق است با موقعیت و وضعیت های بشری محدود می شود. سارتر خدا وجود لغیره را یکی از موانع آزادی انسان می داند زیرا اگر انسان خدا را بپذیرد باید برای وی یک ماهیت پیشینی در نظر بگیرد تا براساس آن ماهیت پیشینی و براساس ارزش هایی که خدا خلق می کند تحت تسلط خدا زندگی کند در حالی که نمی توان برای انسان به عنوان وجود لنفسه و دارای آگاهی ماهیتی تعیین کرد.

کلیدواژه ها:

وجود فی نفسه ، وجود لنفسه ، وجود لغیره ، وجود خدا