یادگیری خودتنظیمی و پیامدهای روان شناختی آن

یادگیری خودتنظیمی به عنوان یکی از مفاهیم کلیدی در روان شناسی تربیتی و آموزش معاصر، نقش مهمی در بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای سلامت روانی فراگیران ایفا می کند. این نوع یادگیری بر توانایی یادگیرنده در برنامه ریزی، نظارت، کنترل و ارزیابی فرآیندهای شناختی، انگیزشی و رفتاری خود تاکید دارد و به عنوان عاملی موثر در افزایش استقلال یادگیرندگان و یادگیری مادام العمر شناخته می شود. هدف از این مقاله، مرور نظام مند پژوهش ها و دیدگاه های نظری مرتبط با یادگیری خودتنظیمی و بررسی پیامدهای روان شناختی آن در زمینه های آموزشی مختلف است. در این پژوهش مروری، مطالعات داخلی و خارجی منتشرشده در پایگاه های علمی معتبر مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند. یافته های پژوهش ها نشان می دهد که یادگیری خودتنظیمی با پیامدهای مثبت روان شناختی همچون افزایش خودکارآمدی، تقویت انگیزش درونی، ارتقای عزت نفس، کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود سلامت روان همراه است. همچنین، شواهد پژوهشی حاکی از آن است که دانش آموزان و دانشجویان برخوردار از مهارت های خودتنظیمی، عملکرد تحصیلی بهتری داشته و مشارکت فعال تری در فرآیند یادگیری نشان می دهند. در مجموع، نتایج این مقاله بر ضرورت توجه نظام های آموزشی به آموزش راهبردهای خودتنظیمی و گنجاندن آن در برنامه های درسی تاکید می کند و می تواند مبنایی برای سیاست گذاری های آموزشی و پژوهش های آینده باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، پیامدهای روان شناختی ، خودکارآمدی ، انگیزش تحصیلی ، سلامت روان ، روان شناسی تربیتی