سیاست های انضباطی مدارس و تاثیر آن بر رفتار دانش آموزان

سیاست های انضباطی مدارس به عنوان یکی از مولفه های اساسی مدیریت آموزشی، نقش تعیین کننده ای در شکل دهی، هدایت و اصلاح رفتار دانش آموزان ایفا می کنند. نوع رویکرد انضباطی حاکم بر مدرسه می تواند پیامدهای متفاوتی بر رشد اجتماعی، هیجانی و رفتاری دانش آموزان بر جای گذارد. هدف از این پژوهش بررسی سیاست های انضباطی مدارس و تاثیر آن ها بر رفتار دانش آموزان با تمرکز بر پیامدهای تربیتی، روان شناختی و آموزشی این سیاست هاست. سیاست های انضباطی سنتی که عمدتا بر تنبیه، کنترل بیرونی و اطاعت مطلق تاکید دارند، اگرچه ممکن است در کوتاه مدت موجب کاهش رفتارهای نامطلوب شوند، اما در بسیاری از موارد منجر به افزایش اضطراب، پرخاشگری پنهان، کاهش احساس تعلق به مدرسه و افت انگیزش تحصیلی دانش آموزان می شوند. در مقابل، سیاست های انضباطی حمایتی و پیشگیرانه، مانند انضباط مثبت، مداخلات رفتاری مثبت و حمایت ها (PBIS)، و رویکردهای عدالت ترمیمی، با تاکید بر آموزش مهارت های خودکنترلی، مسئولیت پذیری، همدلی و حل مسئله، تاثیرات پایدارتر و سازنده تری بر رفتار دانش آموزان دارند.یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد مدارسی که از سیاست های انضباطی شفاف، منصفانه و مشارکت محور استفاده می کنند، محیطی امن تر و حمایتگرتر فراهم کرده و نرخ بروز رفتارهای پرخاشگرانه، بی انضباطی، قلدری و تخلفات انضباطی را به طور معناداری کاهش می دهند. همچنین، نقش معلمان و مدیران مدارس در اجرای اثربخش این سیاست ها بسیار برجسته است؛ چراکه نگرش ها، باورها و شیوه تعامل آنان با دانش آموزان تعیین کننده موفقیت یا ناکامی سیاست های انضباطی است. طراحی سیاست های انضباطی مبتنی بر تفاوت های فردی، نیازهای روان شناختی دانش آموزان و مشارکت والدین می تواند به بهبود رفتار دانش آموزان و ارتقای سلامت روانی–اجتماعی فضای مدرسه منجر شود. در مجموع، بازنگری در سیاست های انضباطی مدارس و حرکت از الگوهای تنبیهی به سمت رویکردهای پیشگیرانه و تربیت محور، گامی اساسی در جهت بهبود رفتار دانش آموزان و تحقق اهداف تربیتی آموزش و پرورش محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

سیاست های انضباطی مدارس ، رفتار دانش آموزان ، انضباط مثبت ، مدیریت رفتار ، مداخلات رفتاری مثبت و حمایت ها (PBIS) ، عدالت ترمیمی ، سلامت روان دانش آموزان ، محیط مدرسه