بررسی نقش آموزش مهارت های ارتباطی بر اعتماد به نفس و روابط بین فردی دانش آموزان در پیشرفت تحصیلی

در نظام های آموزشی نوین، مدرسه دیگر تنها مکانی برای انتقال دانش های انتزاعی نیست، بلکه بستری برای رشد همه جانبه شخصیت دانش آموز محسوب می شود . آموزش و پرورش امروز با این چالش روبروست که چگونه دانش آموزانی تربیت کند که علاوه بر دانش علمی، از سلامت روان و توانمندی های اجتماعی بالایی برخوردار باشند (نوروزی و همکاران، ۱۴۰۲). در این میان، مهارت های ارتباطی به عنوان اصلی ترین ابزار تعامل انسان با جهان پیرامون، نقشی حیاتی در تعیین کیفیت زندگی تحصیلی ایفا می کند (اسمیت، ۲۰۲۳) .مهارت های ارتباطی شامل مجموعه ای از توانمندی هاست که به فرد اجازه می دهد پیام های خود را به درستی منتقل کرده و پیام های دیگران را با دقت دریافت و پردازش کند (رضایی، ۱۴۰۱). هنگامی که یک دانش آموز در برقراری ارتباط با همسالان و معلمان خود ناتوان است، این ضعف به تدریج به حوزه های دیگر از جمله خودپنداره و اعتماد به نفس او نیز سرایت می کند (جانسون و براون، ۲۰۲۲) . اعتماد به نفس، به عنوان ستون فقرات انگیزه تحصیلی، رابطه ای مستقیم با میزان مشارکت دانش آموز در فعالیت های کلاسی دارد.تحقیقات اخیر نشان می دهند که دانش آموزان با مهارت های ارتباطی قوی، شبکه حمایتی بهتری در مدرسه تشکیل می دهند و همین موضوع باعث کاهش استرس ناشی از آزمون ها و تکالیف می شود (امیری، ۱۴۰۳). در واقع، روابط بین فردی مثبت در محیط مدرسه، عاملی پیش برنده است که دانش آموز را در مسیر پیشرفت تحصیلی ثابت قدم نگه می دارد (ویلیامز، ۲۰۲۴) . این پژوهش بر آن است تا نشان دهد که آموزش های مستقیم و هدفمند در حوزه مهارت های زندگی، چگونه می تواند اعتماد به نفس را تقویت کرده و از طریق بهبود روابط، سطح علمی دانش آموزان را ارتقا بخشد (صادقی، ۱۴۰۲).

کلیدواژه ها:

مهارت ارتباطی ، اعتماد به نفس ، دانش آموزان