بازتاب آیین ها و مناسبات ایران باستان در شعر معاصر فارسی

علاقه و گرایش به گذشته پرافتخار هر ملتی به صورت امری فطری و درونی در ذات و وجود هر انسان و هر ملت متعهد و اندیشمندی وجود دارد. لذا همواره سعی شده تا این گذشته پرافتخار به بهترین حالت و از طریق ماندگارترین روشها ارائه شود. ادبیات به عنوان بهترین و ماندگارترین روش، کمک شایانی به این امر مینماید. به همین علت بسیاری از شاعران و سخنوران در آثار خود به ذکر اندیشهها و آیینهای پیشینیان خود پرداخته و آن را الگوی کار خود و به عنوان سرمشق و سرلوحه زندگی قرار دادهاند. نمونه بارز این ادعا کتاب ارزشمند شاهنامه فردوسی است. در شعر معاصر ایران نیز چنین رویکردی را میتوان در آثار شاعران و سخن‎سرایان معاصر مشاهده نمود. پایههای اندیشه این شاعران بر اسطورهها، آیینهای کهن و اندیشهها و فرهنگ ایران باستان استوار است. بررسی بازتاب آیینها و مناسبات ایران باستان در شعر این سخنوران میتواند عمق تاثیرپذیری و رویکرد آنها را بدین مساله به خوبی نشان دهد. نتایج این پژوهش بیانگر و موید این مطلب است که این شاعران، پیوند عمیقی با افکار و اندیشهها و آیین‎های ایران باستان داشته‎اند.

کلیدواژه ها:

آیین ها و مناسبات ، ایران باستان ، شعر معاصر فارسی.