تاثیر آموزش مفاهیم اخلاقی اسلامی بر رفتار اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

دوران ابتدایی، به ویژه پایه های دوم تا ششم، مرحله ای طلایی برای شکل گیری شالوده های شخصیت اخلاقی و رفتارهای اجتماعی است. در این دوره، کودک از محیط محدود خانواده وارد اجتماع مدرسه شده و نیازمند الگوهایی منسجم برای تنظیم روابط خود با دیگران است. پژوهش حاضر با رویکردی بین رشته ای، تاثیر آموزش مفاهیم اخلاقی اسلامی را بر رفتار اجتماعی دانش آموزان واکاوی می کند. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و با استناد به منابع معتبر الهیاتی و یافته های روان شناسی تربیتی تدوین شده است. در این مقاله، مفاهیمی چون صداقت، احسان، امانتداری و سعه صدر به عنوان متغیرهای مستقل و رفتارهای اجتماعی نظیر همکاری، همدلی و مسئولیت پذیری به عنوان متغیرهای وابسته بررسی شده اند. بخش ویژه ای از این پژوهش به بررسی تخصصی دو روش «قصه گویی قرآنی» و «ایفای نقش آموزشی» اختصاص یافته است. یافته ها نشان می دهد که آموزش های اخلاقی زمانی که با روش های فعال و نمادین ارائه شوند، نه تنها دانش اخلاقی، بلکه نگرش و عمل اجتماعی دانش آموزان را به طور معناداری بهبود می بخشند. همچنین، نقش معلمان به عنوان الگوهای زنده و هماهنگی میان ارزش های خانه و مدرسه به عنوان عوامل تسهیل گر مورد تاکید قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

اخلاق اسلامی ، رفتار اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، روانشناسی تربیتی ، قصه گویی ، ایفای نقش ، قرآن و حدیث.