نقش رابطه عاطفی معلم–دانش آموز در سلامت روان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

این مقاله به بررسی نقش حیاتی رابطه عاطفی مثبت و موثر بین معلم و دانش آموز در دوره ابتدایی، بر دو مولفه اساسی سلامت روان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. با مرور مبانی نظری و پژوهش های تجربی، استدلال می شود که این رابطه، فراتر از یک ارتباط آموزشی صرف، به عنوان بستری ایمن و حمایت گر، تاثیری عمیق بر رشد همه جانبه کودک دارد.یافته ها نشان می دهند که رابطه عاطفی مثبت مبتنی بر احترام، اعتماد، درک متقابل و حمایت گری معلم، به طور مستقیم با افزایش احساس تعلق به مدرسه، عزت نفس، انگیزش درونی و کاهش مشکلات هیجانی-رفتاری مانند اضطراب و اجتناب از مدرسه مرتبط است. این عوامل، شالوده سلامت روان دانش آموز را تقویت می کنند.همچنین، این رابطه به طور غیرمستقیم و از طریق تاثیر بر متغیرهای روان شناختی، پیشرفت تحصیلی را تسهیل می کند. در کلاسی با جو عاطفی مثبت، دانش آموزان درگیری تحصیلی بالاتر، پشتکار بیشتر در مواجهه با چالش ها و عملکرد شناختی بهینه تری از خود نشان می دهند. معلمانی که پیوند عاطفی محکمی با دانش آموزان برقرار می کنند، بهتر می توانند نیازهای فردی آنان را تشخیص داده و از روش های آموزشی متناسب استفاده کنند.در نتیجه، این مقاله بر این نکته تاکید دارد که توسعه حرفه ای معلمان در حوزه مهارت های ارتباطی و عاطفی، و همچنین ایجاد ساختارهای مدرسه ای حمایت گر برای پرورش این روابط، باید به عنوان یک سرمایه گذاری ضروری در راستای تحقق اهداف تربیتی و آموزشی در دوره حساس ابتدایی در نظر گرفته شود. تقویت این رابطه نه تنها به ارتقای موفقیت تحصیلی، بلکه به پرورش نسلی با سلامت روان بهتر کمک شایانی می کند.

کلیدواژه ها:

رابطه عاطفی معلم-دانش آموز ، سلامت روان دانش آموزان ، پیشرفت تحصیلی ، دوره ابتدایی