بررسی تاثیر رابطه معلم-شاگرد بر خودپنداره مثبت دانش آموزان دوره ی ابتدایی

رابطه معلم–شاگرد یکی از مولفه های کلیدی در فرآیند آموزش و یادگیری است که می تواند تاثیر بسزایی بر خودپنداره دانش آموزان داشته باشد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر کیفیت روابط معلم و شاگرد بر خودپنداره مثبت دانش آموزان انجام شده است. مطالعه حاضر به بررسی نقش پاسخ گویی به نیازهای روان شناختی پایه، شامل احساس تعلق، شایستگی و خودمختاری، در تقویت خودپنداره مثبت دانش آموزان می پردازد. همچنین، عوامل تعدیل کننده ای مانند جنسیت، سبک تدریس و فرهنگ در این رابطه مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که ایجاد روابط حمایتی و مثبت بین معلم و دانش آموز، تامین کننده نیازهای روان شناختی پایه بوده و نقش موثری در ارتقاء خودپنداره مثبت دانش آموزان ایفا می کند. این نتایج بر اهمیت آموزش معلمان در زمینه ایجاد روابط حمایتی و فراهم آوردن محیط های کلاسی مثبت برای ارتقاء سلامت روان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

رابطه معلم–شاگرد ، خودپنداره مثبت ، نیازهای روان شناختی پایه ، سبک تدریس