بررسی رابطه سلامت روانی و هوش هیجانی در دو گروه دانش آموزان ورزشکار و غیر ورزشکار در مدارس

در دهه های اخیر، سلامت روانی به عنوان یکی از مولفه های اساسی رشد و شکوفایی فردی — به ویژه در میان نوجوانان و دانش آموزان — مورد توجه محققان، روان شناسان و مدیران آموزشی قرار گرفته است. از سوی دیگر، مفهوم «هوش هیجانی» (Emotional Intelligence) که شامل توانایی شناسایی، فهم و مدیریت احساسات فردی و بین فردی است، به عنوان یک عامل مهم در زمینه رفاه روانی و تطابق اجتماعی شناخته شده است. تلاش برای شناخت ارتباط بین این دو مولفه (سلامت روانی و هوش هیجانی) در میان نوجوانان، به ویژه در گروه هایی که فعالیت بدنی و ورزشی منظم دارند، اهمیت ویژه ای یافته است.ورزش — به عنوان یک فعالیت بدنی منظم — ممکن است هم بر بعد جسمانی و هم بر بعد روانی تاثیر بگذارد. مشارکت در ورزش گروهی یا انفرادی می تواند مهارت هایی چون کنترل استرس، همکاری اجتماعی، افزایش خودکارآمدی و مدیریت هیجانات را تقویت کند. بر این اساس، یکی از فرض های پژوهش این است که «دانش آموزان ورزشکار» ممکن است نسبت به «دانش آموزان غیر ورزشکار» از سطح بالاتری از هوش هیجانی برخوردار باشند و در نتیجه سلامت روانی بهتر و سازگاری روانی – اجتماعی بالاتری داشته باشند

کلیدواژه ها:

سلامت روانی ، هوش هیجانی ، دانش آموزان