نقش بازی در یادگیری: تحلیل روان شناختی یادگیری مبتنی بر بازی

یادگیری مبتنی بر بازی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، در سال های اخیر توجه پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی و علوم یادگیری را به خود جلب کرده است. این رویکرد با بهره گیری از عناصر بازی مانند چالش، بازخورد فوری، انگیزش درونی و تعامل اجتماعی، تلاش می کند فرایند یادگیری را معنادارتر و موثرتر سازد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–روان شناختی، نقش بازی را در یادگیری بررسی کرده و تاثیر آن را بر مولفه هایی چون توجه، انگیزش، حافظه، حل مسئله و رشد اجتماعی تحلیل می کند. بر اساس نظریه های یادگیری شناختی، سازنده گرایی و انگیزش، بازی می تواند محیطی امن برای تجربه، خطا و کشف فراهم کند و یادگیرنده را از حالت منفعل به کنشگر فعال تبدیل نماید. همچنین شواهد پژوهشی نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر بازی، به ویژه در کودکان و نوجوانان، می تواند به افزایش مشارکت، کاهش اضطراب یادگیری و بهبود درک مفاهیم منجر شود. در نهایت، مقاله بر ضرورت طراحی هدفمند بازی های آموزشی و توجه به تفاوت های فردی یادگیرندگان تاکید می کند و بازی را نه صرفا سرگرمی، بلکه ابزاری موثر در فرایند یاددهی–یادگیری می داند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر بازی ، روان شناسی یادگیری ، انگیزش درونی ، فرایند یاددهی–یادگیری ، بازی آموزشی ، رشد شناختی