مقایسه کیفیت زندگی والدین دانش آموزان دیرآموز در پیشرفت یا عدم پیشرفت تحصیلی

خانواده به عنوان بنیادی ترین نهاد اجتماعی، نقش بی بدیلی در شکل گیری شخصیت و مسیر تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. والدین به عنوان اولین و اصلی ترین مربیان کودک، نه تنها در آموزش مهارت های پایه نقش دارند، بلکه بر سلامت روان، انگیزه و اعتماد به نفس رزندان نیز تاثیر مستقیم می گذارند. شرایط زندگی والدین — شامل وضعیت اقتصادی، سطح تحصیلات، سلامت روانی، امنیت اجتماعی و میزان مشارکت در فرآیند آموزشی فرزندمی تواند به طور مستقیم بر توانایی آن ها در حمایت از فرزند تاثیرگذار باشد.موضوع اهمیت این امر به ویژه در مورد دانش آموزان دیرآموز حساس تر است. دانش آموز دیرآموز، فردی است که به رغم توانایی های بالقوه شناختی، در فرآیند یادگیری با تاخیر مواجه است و برای جبران این تاخیر نیازمند حمایت عاطفی و آموزشی ویژه ای می باشد. این کودکان اغلب با مشکلاتی مانند ضعف در مهارت های خواندن و نوشتن، کاهش توانایی حل مسئله، ضعف در مهارت های ارتباطی، کاهش اعتماد به نفس و تمایل کمتر به تعاملات اجتماعی مواجه هستند به همین دلیل، نقش والدین در حمایت، انگیزه دهی و ایجاد محیط آموزشی مثبت برای این گروه از دانش آموزان اهمیت دوچندان دارد.کیفیت زندگی والدین شامل مجموعه ای از ابعاد سلامت جسمی، سلامت روان، رضایت از زندگی، دسترسی به حمایت اجتماعی و شرایط اقتصادی است که به طور مستقیم با توانایی آن ها در ایجاد محیط آموزشی و حمایتی مثبت مرتبط است.مطالعات متعدد نشان داده اند که والدینی که از حمایت اجتماعی کافی برخوردار نیستند، یا در شرایط اقتصادی و روانی نامطلوب قرار دارند، احتمالا نمی توانند نیازهای آموزشی و روانی فرزندان دیرآموز خود را به طور موثر برآورده کنند. این کمبود می تواند پیامدهایی مانند کاهش انگیزه، افت تحصیلی و افزایش احساس انزوا در دانش آموز به همراه داشته باشد.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، پیشرفت تحصیلی ، دیرآموز