آموزش وپرورش ورهبری آموزشی

هدف از پژوهش حاضر، تبیین نقش استراتژیک رهبری آموزشی در توسعه و ترویج آموزش علوم فعال، عملی و مبتنی بر نوآوری در نظام آموزشی ایران است. تحولات شتابان علمی و فناورانه در قرن بیست و یکم، نظام های آموزشی را نیازمند اتخاذ نوآوری های یادگیری محور ساخته است؛ با این حال، شواهد موجود نشان می دهد نظام آموزشی ایران در دستیابی به اهداف آموزش کیفی، به ویژه در حوزه علوم، با موانع ساختاری و زیرساختی متعددی روبروست که عموما در مدیریت و رهبری سازمان مدرسه ریشه دارند.این مقاله، ضمن معرفی و تحلیل مدل های نوین رهبری آموزشی (از جمله رهبری آموزشی، تحول آفرین و توزیع شده) ، به بررسی مکانیزم های نفوذ رهبران آموزشی (مدیران و معلمان) بر عملکرد حرفه ای معلمان علوم و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که سبک رهبری مدیر،یک متغیر مداخله گر حیاتی است که می تواند فرهنگ یادگیری مشترک و توانمندسازی را برای به کارگیری روش های فعال (مانند کار گروهی و استفاده بهینه از آزمایشگاه) ترویج دهد.با این حال، چالش هایی نظیر عدم تفویض اختیار لازم به مدیران (به رغم نقش راهبر تحول در سند تحول بنیادین) ، فقدان بودجه و امکانات آزمایشگاهی کافی ، و مقاومت در برابر تغییرات پداگوژیک ، اثربخشی رهبران آموزشی را تضعیف می کند. در نتیجه، مقاله راهبردهای عملیاتی شامل توسعه مهارت های استراتژیک رهبران (مانند به چالش کشیدن فرآیندها و حل مسئله) ، تقویت نقش رهبری توزیع شده در گروه های آموزشی تخصصی ، و تغییر ملاک های شایستگی مدیران را به عنوان راهکارهای اصلی برای تحقق اهداف توسعه و ترویج آموزش علوم پیشنهاد می نماید.

کلیدواژه ها:

رهبری آموزشی ، آموزش علوم ، نوآوری هاییادگیری محور ، رهبری تحول آفرین ، رهبری توزیع شده ، سند تحول بنیادین ، گروه های آموزشی ، آزمایشگاه های مدارس.