بهینه سازی استفاده از عصاره الکلی جلبک Nannochloropsis sp. بر ماندگاری فیله میگوی سفید سرتیز (Metapenaeus affinis )

آبزیان پس از صید دستخوش تغییرات شیمیایی، میکروبی و حسی می­شوند که این تغییرات سبب فاسد شدن آنها و کاهش ماندگاری محصول می­شود. هدف از این مطالعه استفاده از پوشش خوراکی کیتوزان حاوی عصاره الکلی جلبک Nannochloropsis sp. بر ماندگاری میگو سفید سرتیز (Metapenaeus affinis) بود. برای بهینه سازی، غلظت­های متفاوت عصاره جلبک (۰، ۵/۱ و ۳ درصد)، دما (۱۰-، ۳- و ۴ درجه سانتی­گراد) و زمان نگهداری (۰، ۷ و ۱۵ روز) به عنوان متغیرهای مستقل در نظر گرفته شدند. بر اساس خروجی نرم­افزار RSM، ۱۵ تیمار انتخاب و از روش تجزیه و تحلیل واریانس برای تعیین مطلوبیت مدل­های به دست آمده استفاده شد. شاخص­های پراکسید (PV)، اسید تیوباربیتوریک­ (TBA)، کل بازهای نیتروژنی فرار (TVB-N)، اسیدهای چرب آزاد (FFA)، میزان باکتری­های هوازی کل (TVC) و تغییرات رنگ (L*،a* و b*) مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج، میزان شاخص­های میکروبی، شیمیایی و رنگ فیله میگو، با افزایش غلظت عصاره جلبک کاهش معنی­داری با گروه شاهد داشتند (۰۵/۰>P). در روز هفتم و پانزدهم نگهداری، به ترتیب تیمار نهم و دوازدهم با Log CFU/g ۶۴/۰±۲۲/۳ و  Log CFU/g۶۵/۰±۶۰/۴ کمترین بار باکتریایی را نشان دادند (۰۵/۰>P). افزایش غلظت عصاره و دما سبب افزایش شاخص­های a* و b* و کاهش شاخص رنگ L* شد. درصد چربی و بازده وزن فیله میگو با افزایش غلظت عصاره افزایش معنی­داری پیدا کرد (۰۵/۰>P). فیله میگو در دمای ۱۰- درجه سانتی گراد و غلظت عصاره ۳ درصد بر اساس نتایج شاخص­های کیفی تا روز پانزدهم نگهداری برای مصرف انسان مطلوب بود. با توجه به F-value، در تمامی شاخص­ها، دما در مقایسه با زمان، شاخص­ تاثیرگذارتری بود. فرمول­های پیشنهادی برای هر شاخص­، قادر به بررسی پیشگویی تغییرات کیفی فیله میگوی سفید سرتیز بودند.

کلیدواژه ها:

جلبک ، ماندگاری ، آزمون سطح پاسخ ، میگو