نقش الگوهای تعاملی زوجین بر دلزدگی زناشویی و طلاق عاطفی با میانجیگری پختگی هیجانی در مراجعین متقاضی طلاق

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش الگوهای تعاملی زوجین بر دلزدگی زناشویی و طلاق عاطفی با میانجی گری پختگی هیجانی بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر نحوه گردآوری داده ها همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش مراجعین متقاضی طلاق اداره بهزیستی شهرستان سرپل ذهاب در بهار ۱۴۰۱ بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۱۴۹ نفر از آنان به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس طلاق عاطفی گاتمن (۱۹۹۵)، پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز (۱۹۹۶)، پرسشنامه پختگی هیجانی سینگ و بهارگاوا (۱۹۸۴) و پرسشنامه الگوهای ارتباطی زوجین کریستنسن و سالاوی (۱۹۸۴) استفاده شد. فرضیه های پژوهش با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری مورد بررسی قرار گرفت. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین الگوهای تعاملی زوجین با پختگی هیجانی، دلزدگی زناشویی و طلاق عاطفی رابطه مثبت و مستقیم وجود دارد. نتایج حاصل از مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که پختگی هیجانی در رابطه الگوهای تعاملی زوجین با دلزدگی زناشویی و طلاق عاطفی نقش میانجی را دارد و ۵۳ درصد از اثر کل الگوهای تعاملی زوجین بر دلزدگی زناشویی و ۵۵ درصد از اثر کل الگوهای تعاملی زوجین بر طلاق عاطفی از طریق غیرمستقیم توسط متغیر میانجی پختگی هیجانی تبیین می شود. این نتایج تاکید بر اهمیت پختگی هیجانی در بهبود روابط زوجین و کاهش دلزدگی زناشویی و طلاق عاطفی دارد و پیشنهاد می شود که برنامه های آموزشی و مشاوره ای بر تقویت مهارت های ارتباطی و پختگی هیجانی زوجین متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

الگوهای تعاملی زوجین ، پختگی هیجانی ، دلزدگی زناشویی ، طلاق عاطفی.