نقش روش های تدریس فعال (Active Learning) در بهبود یادگیری مفاهیم ریاضی

روش های تدریس فعال (Active Learning) در دهه های اخیر به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای آموزشی در بهبود یادگیری مفاهیم ریاضی مورد توجه گسترده قرار گرفته اند. این روش ها با محور قرار دادن دانش آموز به جای معلم، او را از یک دریافت کننده منفعل اطلاعات به یک مشارکت کننده فعال در فرآیند یادگیری تبدیل می کنند. در تدریس فعال، تعاملات گروهی، بحث های کلاسی، فعالیت های مبتنی بر حل مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه، و استفاده از ابزارهای فناورانه نقش کلیدی دارند. هدف اصلی این پژوهش بررسی چگونگی تاثیر روش های تدریس فعال بر بهبود درک مفاهیم ریاضی، افزایش انگیزه، تقویت مهارت حل مسئله و ارتقای تفکر منطقی دانش آموزان است. بر اساس یافته های پژوهش های پیشین، مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری موجب می شود آنان با ساختن معنا از طریق تجربه و تعامل، مفاهیم انتزاعی ریاضی را بهتر درک کنند و آن ها را در موقعیت های جدید به کار بگیرند. همچنین، تدریس فعال به کاهش اضطراب ریاضی کمک کرده و محیطی مشارکتی ایجاد می کند که در آن اشتباه کردن بخشی از فرآیند یادگیری محسوب می شود. از سوی دیگر، استفاده از فعالیت های گروهی باعث تقویت مهارت های ارتباطی و اجتماعی دانش آموزان شده و دیدگاه های متفاوت آنان را در مواجهه با مسائل ریاضی به اشتراک می گذارد.. نتایج بررسی ها نشان می دهد که هرچند اجرای روش های تدریس فعال نیازمند آموزش معلمان و فراهم سازی بسترهای مدرسه ای است، اما تاثیر آن بر ارتقای درک عمیق مفاهیم، افزایش علاقه به ریاضی و تقویت مهارت های تفکر سطح بالا قابل توجه است. این پژوهش تاکید می کند که تغییر از تدریس مبتنی بر انتقال اطلاعات به تدریس مبتنی بر مشارکت و کشف، می تواند نقشی اساسی در بهبود کیفیت آموزش ریاضی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، ریاضی ، یادگیری ، آموزشی