اثر بخشی آموزش خودهیپنوتیزم بر خوشبینی تحصیلی در دانش آموزان مبتلا به درماندگی آموخته شهرستان قائمشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴

درماندگی آموخته شده رفتاری است که توسط یک فرد پس از تحمل محرکهای آزاردهنده مکرر خارج از کنترلش نشان داده میشود. لذا پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثر بخشی آموزش خودهیپنوتیزم بر خوش بینی تحصیلی در دانش آموزان مبتلا به درماندگی آموخته شده انجام شد. روش پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون به همراه یک پیگیری دو ماهه بود جامعه آماری تحقیق پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول مبتلا به درماندگی آموخته شده در شهرستان قائمشهر در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. از این میان ۳۰ آزمودنی با لحاظ کردن ملاکهای ورود و خروج از پژوهش به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با شیوه گمارش،تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آموزش خودهیپنوتیزم و گروه کنترل قرار گرفتند برای جمع آوری دادهها از پرسشنامههای درماندگی آموخته شده کوینلس و نیلسون(۱۹۸۸)، پرسشنامه خوش بینی تحصیلی اسچنن موران و همکاران (۲۰۱۳) استفاده شد. دادههای جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار spss و با روش تحلیل واریانس چند متغیره آمیخته تجزیه و تحلیل شدند گروه آزمایش در شش جلسه تحت آموزش پروتکل خودهیپنوتیزم اولنس و همکاران (۱۹۸۷) قرار گرفت و در این مدت گروه کنترل هیچگونه مداخله روانشناختی را دریافت نکرد. یافتهها نشان داد پروتکل خودهیپنوتیزم در افزایش خوش بینی تحصیلی با اثر بخشی معنا داری همراه بود (۰۰۵) و با توجه به یافتهها (آمار) میتوان نتیجه گرفت میتوان از پروتکل خودهیپنوتیزم در مدارس برای کاهش درماندگی آموخته شده و افزایش خوشبینی تحصیلی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

خودهیپنوتیزم ، خوش بینی ، تحصیلی ، درماندگی آموخته