مناسبات بین مدیریت، فقاهت و تمدنسازی

امروزه مدیریت به عنوان یک دانش میان رشته ای در صحنه کاربرد و عمل هویت خود را در معرض سوالات و چالش های زیادی قرار داده است که از جمله این سوالات این که نسبت مدیریت با فقاهت و تمدنسازی و حکمرانی در جامعه چگونه است؟ البته پس از صدور بیانیه گام دوم و تحلیل و آسیب شناسی عملکرد چهل و چند ساله در مباحث گفتمان سازی مطالبات زیادی از فقاهت در صحنه نظریه پردازی شده و مقام معظم رهبری ابعاد هفت گانه در باب انقلاب اسلامی و عملکرد چندین ساله ارائه داده اند. موضوع این مقاله مناسبات بین مدیریت، فقاهت و تمدنسازی و سوال اساسی آن اینکه فقه به عنوان یک مجموعه ساختارمند برای اداره جامعه و تمدن سازی از منظر مدیریت رحمانی چه سازوکارهایی را برای حکمرانی در جامعه تجویز می کند؟ لازم به ذکر است روش تحقیق اجتهادی و سندکاوی با توصیف و تحلیل از آیات و روایات و تکیه بر نظریات امامین انقلاب است. داده ها حکایت از آن دارد که فقه ضمن استفاده از تجربیات بشری برای اداره و تمدن سازی اش درون گرا و در حد کفایت پاسخگو و نیازی به عاریه گرفتن از نظریات خودساخته بشری ندارد.

کلیدواژه ها:

اداره ، حکمرانی ، تمدنسازی ، نظامسازی ، خودکفایی ساختاری