بررسی استعاره ره مفهومی تعامل عشق و وطن پرستی عارف قزوینی

استعاره مفهومی یک نظریه در حوزه زبانشناسی شناختی است که بر این ایده تمرکز دارد که ما چگونه مفاهیم انتزاعی را از طریق مفاهیم عینی و فیزیکی درک می کنیم. به عبارت دیگر، ما از تجربیات جسمانی و حسی خود برای فهم و ساختاربخشی به مفاهیم پیچیده تر استفاده می کنیم. استعاره فقط یک آرایه ادبی نیست بلکه یک ابزار اساسی برای تفکر و فهم است. استعاره ها به ما کمک می کنند تا مفاهیم انتزاعی مانند عشق، زمان، خشم یا اخلاق را از طریق مفاهیم ملموس تر و قابل درک تر مانند جنگ، فضا، مکان، حرکت یا ساختار درک کنیم. در آثار عارف قزوینی شاعر مشروطه خواه و عاشق پیشه دوره معاصر، پیوند عمیقی بین عشق به وطن و عشق شخصی او می بینیم. او با زبانی پرشور و عاشقانه عشق خود را به معشوق های خود ابراز می کند و در این راستا پس از شکست های متعدد عشقی خود را با انبوهی از مشکلات شخصی و اجتماعی می بیند و راه آن را فقط فداکاری و جان فشانی در این مسیر ابراز می کند. این تعامل عشق شخصی و عشق به وطن عارف، بدون استعاره مفهومی آسان نخواهد بود. تلاش نگارنده در این پژوهش این است تا با استفاده از واژه ها و اصطلاحات حوزه عشق و حوزه میهن و وطن نشان دهد استعاره نامبرده چگونه شکل گرفته است.

کلیدواژه ها:

استعاره مفهومی ، عشق ، وطن ، عارف قزوینی