مدارای اجتماعی در آیات و روایات

مدارا یکی از صفات برجسته انسانی است که خداوند این ویژگی را در قرآن به عنوان نعمت و رحمت الهی قلمداد فرمود. مدارا به عنوان یک فضیلت والای اخلاقی که دارای اثری به سزا در حوزه ی اخلاق فردی و اجتماعی است از اصولی است که در بهبود و رشد روابط انسان با دیگران، تاثیر شگرفی و رعایت آن برای آرامش عمومی جامعه ضروری است. این فضیلت اخلاقی از جمله صفاتی است که آدمی را در دنیا و آخرت به مراتب بلند و درجات ارجمند می رساند. مدارا نقش بسیار سازنده ای در زندگی خانوادگی و اجتماعی انسان دارد. زندگی پر از ناگواری هایی است که انسان با آن روبرو می شود. اگر انسان بنا را بر مدارا کردن با مردم نگذارد و در مشکلات و ناهمواری ها با دیگران به تندی و خشونت رفتار کند، هم به اعتبار اجتماعی و هم به سلامت دینی و اخلاقی خود لطمه خواهد زد. در تبارشناسی به حیطه های مختلف مدارا دست می یابیم. در این مقاله از روش کتابخانه ای بهره برده شده است و در نتیجه به مدارای اجتماعی در آیات و روایات پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

قرآن ، پیامبر (ص) ، امام علی (ع) ، سیره معصومین (علیهم السلام) ، مدارای اجتماعی