فرایندهای واجی همگونی و هماهنگی واکه ای در لهجهی اصفهانی از منظر آواشناسی آکوستیکی

بنا بر یافته های علم جامعه شناسی زبان و از منظر گویش شناسی «گویش» و «لهجه» بخش جدانشدنی از زبان را تشکیل می دهند، و در این راستا بررسی و تحلیل دقیق هر یک از گویش ها و لهجه ها می تواند ارزشمند باشد. در این رابطه بررسی فرایندهای واجی موجود در لهجه های مختلف زبان فارسی امری ست که همواره مورد توجه و اهمیت بوده است. در این مقاله فرایندهای واجی همگونی و هماهنگی واکه ای در گفتار سخنگویان اصفهان مورد بررسی آکوستیکی قرار گرفت. بدین منظور تحلیل آکوستیکی در رابطه با متغیرهای فیزیکی شدت صوت، دیرش، سازه اول (F۱) سازه دوم (F۲) و سازه سوم (F۳) آواهای همجواری انجام گرفت که در آنها فرایندهای مذکور اعمال می گردد. در این راستا تعداد ۶۷ واژه ضبط شده تجزیه و تحلیل آکوستیکی شد. این بررسی شامل تحلیل ویژگی های آکوستیکی هر یک از آواهای مورد نظر در بافت همگون شده در واژه های لهجه ی مدنظر در مقایسه با فارسی معیار است. نتایج تجزیه و تحلیل ها در این تحقیق نشان می دهد که در زیربنای فرایندهای واجی همگونی و هماهنگی واکه ای در لهجه اصفهانی نوعی همگونی آکوستیکی در متغیرهای فیزیکی شدت، دیرش سازه اول، دوم و سوم وجود دارد.

کلیدواژه ها:

همگونی ، هماهنگی ، واکه ای ، شدت ، صوت ، دیرش ، سازه اول ، سازه دوم ، سازه سوم ، طیف نگاشت صوتی ، گویش اصفهانی