بررسی و تحقیق در زبان قرآن از منظر مفسران شیعه معاصر

زبان قرآن کریم همواره از مهم ترین مباحث در مطالعات قرآنی و تفسیری بوده است. برخی از مفسران زبان قرآن را زبانی عقلانی و فلسفی دانسته اند؛ گروهی آن را زبانی عرفی، اجتماعی و تربیتی معرفی کرده اند؛ و برخی نیز بر جنبه علمی و قانونمند آن تاکید ورزیده اند. در این پژوهش دیدگاه هفت مفسر شیعه معاصر، شامل علامه طباطبایی، آیت الله جوادی آملی، آیت الله مکارم شیرازی، حجت الاسلام محسن قرائتی، آیت الله مصباح یزدی، سید محمد حسین فضل الله و آیت الله صادقی تهرانی مورد بررسی تطبیقی قرار گرفته است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق آثار تفسیری و نظری مفسران استخراج شده است. نتایج نشان می دهد که مفسران فلسفی نگر طباطبایی جوادی آملی (مصباح) زبان قرآن را عقلانی و فطری می دانند؛ مفسران اجتماعی مکارم، فضل الله (قرائتی) آن را زبان عرفی و هدایتگر معرفی می کنند؛ و مفسران نص گرا (صادقی تهرانی) بر علمی و حقیقی بودن زبان قرآن تاکید دارند. در نهایت می توان گفت زبان قرآن از دیدگاه شیعه معاصر، زبانی چندسطحی است که عقل، فطرت، و هدایت عمومی را توامان در بر می گیرد.

کلیدواژه ها:

زبان ، قرآن ، مفسران شیعه معاصر ، ولایت شیعه