بررسی رابطه خود انتقادی و سازگاری اجتماعی فرزندان طلاق مدارس ابتدائی

خود انتقادی به عنوان یک راهبرد مقابله ای ناکارآمد که امنیت ایجاد می کند و توسط افراد به منظور پنهان کردن کاستی های خود و اجتناب از تجربیاتی که شرم آور تلقی می شوند استفاده می شود تعریف می شود و سازگاری اجتماعی بیانگر توانایی افراد برای تشکیل، حفظ روابط بین فردی مثبت و سازنده است. بنابراین هدف پژوهش بررسی رابطه خود انتقادی و سازگاری اجتماعی فرزندان طلاق مدارس ابتدائی بود. روش پژوهش مروری و از نوع کتابخانه ای بود با بررسی مقالات و اسناد معتبر. نتایج نشان داد که خود انتقادی بالا می تواند به عنوان یک عامل خطرساز در کاهش سازگاری اجتماعی این کودکان عمل کند. فرزندان طلاق به دلیل مواجهه با استرس های ناشی از تغییرات خانوادگی ممکن است تمایل بیشتری به سرزنش خود و احساس ناتوانی در برابر چالش ها داشته باشند. این امر می تواند منجر به کاهش اعتماد به نفس، انزوای اجتماعی و مشکلات در برقراری روابط سالم با همسالان شود.

کلیدواژه ها:

خود انتقادی ، سازگاری اجتماعی ، فرزندان طلاق ، مدارس ابتدائی