آموزش ترکیبی راه حلی بر مشکلات آموزش الکترونیکی

با ورود به عصر فناوری اطلاعات و ارتباطات حوزه آموزش از نخستین نهادهایی است که دستخوش تحولات اساسی شده است. کاربرد فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش سبب شده است تا محیط های آموزشی به سوی مجازی شدن سوق داده شوند این امر با وجود فرصت های بی شماری که به وجود می آورد یک مشکل عمده در آموزش به طور اعم و آموزش الکترونیکی به طور اخص ایجاد می کند و آن عدم ارتباط و تعامل حضوری بین یاد دهنده و یاد گیرنده است. از آنجایی که وجود تعامل حضوری در آموزش الکترونیکی به ویژه در بعضی دروس عملی که به طور جدی به آزمایشگاه ها و رسانه های مختلف متکی هستند از ضروریات می باشد این مشکل بیش از پیش جلوه گر می شود. راه حلی که آموزش الکترونیکی برای مواجهه با این مشکل اتخاذ نموده است رویکرد آموزش ترکیبی است. آموزش ترکیبی به طور کلی به معنای به کارگیری بیش از یک، روش، راهبرد، تکنیک یا رسانه در امر آموزش جهت ارائه محتوا و مطالب آموزشی است این شیوه از آموزش به عنوان موج دوم آموزش های مجازی توسط مارش و دیگران در سال ۲۰۰۳ مطرح شده است و به عنوان رویکرد جدیدی در برنامه ریزی آموزشی مطرح می باشد که در آن برای آموزش از ترکیبی از تجهیزات الکترونیکی و حضوری و نیز ترکیبی از شیوه های دانشجو محور و استاد استفاده محور می شود. با عنایت به ضرورت مبحث عنوان شده و لزوم بکارگیری این شیوه از آموزش در سیستم آموزش الکترونیکی در این مقاله تلاش شده است مفاهیم، مبانی، تاریخچه روش ها، مزایا، کاربرد، موانع و راهکارهای اجرای آموزش ترکیبی در آموزش غیرحضوری مورد بحث قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، آموزش مجازی ، آموزش حضوری ، مزایا ، موانع ، راهکارها