آموزش روانی و پیامدهای بالینی در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی یک مطالعه مداخله ای

هدف پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه آموزش روانی گروهی بر ناتوانی روانی-اجتماعی بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی بود. روش این مطالعه به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران دوقطبی مراجعه کننده به بیمارستان روانپزشکی رازی تبریز در سال ۱۴۰۳ بود. از بین آنها ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت بود. گروه آزمایش در ۱۰ جلسه آموزش روانی ساختاریافته شرکت کردند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد میانگین نمرات ناتوانی روانی اجتماعی در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری کاهش یافت (۰/۰۱>p). مولفه های شناخت، تحرک، خود مراقبتی و فعالیت های زندگی در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل بهبود چشمگیری را نشان دادند. اثر مداخله با اندازه اثر بالا تایید شد. نتیجه گیری: آموزش روانی گروهی می تواند به عنوان مداخله ای مکمل در کنار دارو درمانی برای کاهش ناتوانی روانی اجتماعی و ارتقاء عملکرد روانی اجتماعی بیماران دوقطبی موثر باشد. پیشنهاد می شود این رویکرد در برنامه های درمانی بالینی ادغام شده و در بسترهای فرهنگی خاص توسعه یابد.

کلیدواژه ها:

اختلال دوقطبی ، آموزش روانی ، ناتوانی روانی اجتماعی ، کیفیت زندگی ، مداخله گروهی