بررسی اثربخشی برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر امیدواری، تنظیم هیجان و خود انسجامی پرستاران

مقدمه: هدف این تحقیق بررسی اثربخشی برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر امیدواری، تنظیم هیجان و خود انسجامی پرستاران بیمارستان دولتی شهر یزد بود. روش: روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش ۳۰۰ پرستار زن بود. روش نمونه گیری هدفمند بود و ۴۰ پرستار به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند. آزمودنی ها در دو گروه آزمایشی و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش در جلسات کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی شرکت کردند؛ در مورد گروه گواه اقدامی انجام نشد. پرسشنامه های امیدواری اشنایدر (۲۰۰۳)، خود انسجامی قربانی (۲۰۰۸) و تنظیم هیجان شات (۱۹۹۸) قبل و بعد از آموزش بر آزمودنی ها اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون کوواریانس تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد سطح معنی داری بین گروه های آزمایش و کنترل در متغیرهای پژوهش شامل تنظیم هیجان، امیدواری و خود انسجامی کمتر از ۰/۰۵ است. در نتیجه فرضیه تحقیق مبنی بر اینکه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تنظیم هیجان، امیدواری و خود انسجامی تاثیر دارد تایید می شود. مجذور اتا به ترتیب بین متغیرها تنظیم هیجان (۰/۳۹)، امیدواری (۰/۳۶) و خود انسجامی (۰/۴۳) است که میزان تاثیر آموزش در هر متغیر است. بحث و نتیجه گیری: طبق یافته ها می توان نتیجه گرفت که کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی باعث ارتقاء تنظیم هیجان، امیدواری و خود انسجامی در پرستاران می شود.

کلیدواژه ها:

استرس ذهن آگاهی ، امیدواری ، تنظیم هیجان ، خود انسجامی