بررسی تاثیر پیوند هیدروژنی برخواص چسبندگی ناشی از تغییر بخش سخت از IPDI به HDI در چسب های زیستی پلی یورتانی برپایه روغن کرچک

پلی یورتان یکی از مهندسی ترین پلیمرهای سنتزی می باشد که توانایی طراحی برای هر کاربردی را دارد. یکی از این کاربردهای مهم، چسب زیستی می باشد که بهترین جایگزین برای بخیه در جراحی ها است. چسب زیستی باید مقاومت بالایی داشته باشد به همین دلیل بررسی مکانیسم های چسبندگی بر روی سطح بستر پوست از مهمترین پژوهش ها در این حوزه می باشد که اهمیت توانایی برقراری پیوند هیدرژنی بین سطح چسب و سطح بستر پوست را نشان می دهد. در این پژوهش چسب زیستی پلی یورتان بر پایه بخش سخت HDI و IPDI سنتز شد و تاثیر پیوند هیدرژنی بر مقاومت چسبندگی در آنها بررسی شد.

کلیدواژه ها:

پلی یورتان ، چسب زیستی ، پیوند هیدروژنی ، ایزوفرون دی ایزوسیانات ، هگزامتیلن دی ایزوسیانات