اثرات فرآیند خمیرسازی و اصلاح سطحی فصل مشترک فاز بستر / فاز تقویت کننده بر عملکرد بیوکامپوزیتهای پلی (لاکتیک اسید) پسماند جنگلی

پلیمرهای سنتزی در صنایع مختلف پرکاربردند اما تجزیه ناپذیری آنها مشکلات زیست محیطی ایجاد کرده است. پلیمرهای زیستی مانند پلی (لاکتیک اسید) از منابع تجدیدپذیر استخراج می شوند و جایگزینی برای پلیمرهای مصنوعی محسوب می گردند، اما ضعف مکانیکی و حساسیت به رطوبت مانع کاربرد آنهاست. برای بهبود خواص و کاهش هزینه از پرکننده های طبیعی نظیر الیاف لیگنوسلولزی استفاده می شود. این الیاف به دلیل آبدوستی نیازمند اصلاح سطحی هستند. در پژوهش حاضر اثرات اصلاح سطحی با گلیسرول و آدیپیک اسید پسماند جنگلی بعنوان زیست توده لیگنوسلولزی بر خواص بیوکامپوزیتها بررسی شد که نتایج نشان داد گلیسرول در بهبود سازگاری فاز بستر پرکننده و خواص مکانیکی بیوکامپوزیت موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

پلی (لاکتیک اسید) ، الیاف لیگنوسلولزی ، اصلاح سطحی الیاف ، کامپوزیت زیستی