بررسی رابطه ی بین ساختار توانمندساز مدارس با صلاحیت های حرفه ای در معلمان دوره ابتدایی شهر قم

هدف پژوهش حاضر، رابطه ی بین ساختار توانمندساز مدارس با صلاحیت های حرفه ای در معلمان دوره ابتدایی شهر قم بود. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل شامل تمامی معلمان ابتدایی شهر قم به تعداد ۶۵۳۵ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از این بین، ۲۲۳ نفر به شیوه نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و به مقیاس ساختار توانمندساز مدارس مسیک (۲۰۱۲)، مقیاس خودکارآمدی خلاق بیگیتو (۲۰۰۶) و مقیاس صلاحیت حرفه ای معلمان ملائی نژاد (۱۳۹۱) پاسخ دادند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین ساختار توانمندساز مدارس با صلاحیت های حرفه ای رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون نشان داد که ساختار توانمندساز مدارس، قادر به پیش بینی صلاحیت های حرفه ای می باشند. یافته های پژوهش حاضر ضرورت توجه به ساختار توانمندساز مدارس را به عنوان یکی از عوامل تاثیرگذار در صلاحیت های حرفه ای خاطرنشان می سازد.

کلیدواژه ها:

صلاحیت های حرفه ای ، ساختار توانمندساز مدارس ، معلمان ابتدایی