اثربخشی آموزش خوددلسوزی شناختی بر سرمایه روانشناختی و اشتیاق تحصیلی در دانش آموزان دارای اضطراب شهر سیرجان

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش خوددلسوزی شناختی بر سرمایه روانشناختی و اشتیاق تحصیلی در دانش آموزان دارای اضطراب شهر سیرجان بود. اضطراب، علامت هشدار دهنده است و نشانه هایی مشابه ترس در انسان ایجاد می کند با این تفاوت که ترس، واکنش انسان به تهدید شناخته شده مشخص و خارجی است. اضطراب سومین اختلال شایع روانشناختی و اختلالی ناتوان کننده است که روند مزمن و پیوسته دارد و غالبا در دوران کودکی یا اوایل نوجوانی به دلیل تجربه بدرفتاری و ناملایمات شروع و در سال های جوانی و بزرگسالی گسترش می یابد. امروزه اضطراب به عنوان بخشی از زندگی هر فرد به خصوص در جوامع پیشرفته وروبه پیشرفت انکار ناپذیر است. اضطراب از جمله عواملی است که سلامت دانش آموزان را در دوره نوجوانی تهدید و منجر به اختلال در عملکرد تحصیلی، سازگاری اجتماعی، زندگی خانوادگی و روابط با همسالان شود. بر این اساس به کارگیری روش های مداخله ای و درمانی می تواند بر سلامت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان با سطوح بالای اضطراب را بهبود بخشد. یکی از روش های مداخله ای در متغیرهای روانشناختی، خوددلسوزی شناختی و آموزش آن است که به عنوان کیفیت مواجه شدن با رنج و آسیب خود و احساس کمک کردن کامل در جهت رفع مشکلات خود تعریف می شود. افراد در درمان خود دلسوزی می آموزند که از احساسات دردناک خود اجتناب نکرده و آن ها را سرکوب نکنند. در این درمان، عقاید و نگرش های منفی در مورد خود، بخش اصلی تغییرات به شمار می رود و از طریق آموزش خود دلسوزی شناختی، افراد یاد می گیرند تا تجربه های جدیدی را به کار گیرند این امر موجب منظم تر شدن عقایدی از قبیل پاورهای جایگزین و سازگارانه تر می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش خوددلسوزی شناختی ، سرمایه روانشناختی ، اشتیاق تحصیلی ، اضطراب