بررسی فقهی کفویت دینی و مذهبی در نکاح از منظر فقه امامی

پژوهش حاضر به بررسی فقهی کفویت دینی و مذهبی در نکاح از منظر فقه امامیه می پردازد؛ موضوعی که از دیرباز میان فقها مورد اختلاف و تامل قرار داشته است. این تحقیق با رویکرد توصیفی - تحلیلی به بررسی فقهی مساله کفویت دینی و مذهبی در نکاح از منظر فقه امامیه می پردازد. نتایج نشان می دهد که در فقه امامیه، کفویت دینی به عنوان شرط صحت عقد نکاح به ویژه در ازدواج با غیرمسلمانان از جمله زن مسلمان با مرد کافر، به صورت قطعی حرام و باطل است و بر اساس نصوص دینی و اجماع فقها استدلال عقلی و اجتماعی محکمی دارد. اما کفویت مذهبی، یعنی اشتراک در فرقه شیعه دوازده امامی، شرط الزام آور صحت عقد نیست و بیشتر جنبه توصیه ای و اخلاقی دارد. روایات منسوب به اهل بیت درباره حرمت ازدواج زن شیعه با مرد اهل سنت از نظر سند و دلالت ضعیف ارزیابی شده و اجماع فقها بر جواز این نوع ازدواج، به شرط عدم انحراف مذهبی طرف مقابل، تاکید دارد. این دیدگاه منعکس کننده رویکرد معتدل و واقع بینانه فقه امامیه به مسائل کفویت در نکاح است.

کلیدواژه ها:

کفویت دینی ، کفویت مذهبی ، نکاح ، فقه امامیه ، اجماع فقه