الگوی ساختاری درآمیختگی آموزشی و فضای عاطفی خانواده با نقش واسطه ای تاب آوری تحصیلی

هدف این پژوهش تدوین الگوی ساختاری درآمیختگی آموزشی و فضای عاطفی خانواده با نقش واسطه ای تاب آوری آموزشی در بین دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهرستان خرم آباد بود. طرح پژوهش همبستگی از نوع مدل معادلات ساختاری است. جامعه آماری را دانش آموزان دوره اول متوسطه (پایه هشتم و نهم) شهرستان خرم آباد تشکیل می دهند. روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی چند مرحله ای بود که با این روش، ۳۱۰ نفر دانش آموز دوره اول متوسطه (پایه هشتم و نهم)، انتخاب و به پرسش نامه های: درآمیختگی آموزشی، فضای عاطفی خانواده و تاب آوری آموزشی پاسخ دادند؛ این تعداد نمونه با توجه به تعداد خرده متغیرهای پژوهش اصلی که ۱۸ متغیر بودند، و با احتساب هر خرده متغیر ۵ تا ۲۰ برابر خرده متغیرها که در معادلات رگرسیون مرسوم است، انتخاب شد. داده ها با کمک نرم افزار AMOS و با روش مدل معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج حاکی از این بود که مدل درآمیختگی آموزشی برازش قابل قبولی دارد، یعنی داده های به دست آمده از نمونه، مدل پیشنهادی را تائید می کنند. مسیر مستقیم فضای عاطفی خانواده و درآمیختگی آموزشی معنادار نبود، ولی مسیر غیرمستقیم فضای عاطفی خانواده به درآمیختگی آموزشی، و دو مسیر مستقیم فضای عاطفی خانواده به تاب آوری آموزشی و تاب آوری آموزشی به درآمیختگی آموزشی مثبت و معنادار بودند، به عبارت دیگر، تاب آوری آموزشی می تواند رابطه میان فضای عاطفی خانواده و درآمیختگی آموزشی را میانجیگری کند، این موضوع به این معنی است که فضای عاطفی مناسب در خانواده، تاب آوری آموزشی را بالا می برد و نتیجه بالا رفتن تاب آوری آموزشی، افزایش درآمیختگی آموزشی بود.

کلیدواژه ها:

درآمیختگی آموزشی ، فضای عاطفی خانواده ، تاب آوری آموزشی ، دوره ، مدل ساختاری