نقش کلی برنامه ی پزشک خانواده در ارتقای سطح سلامت خانواده

برنامه پزشک خانواده یکی از راهبردهای اصلی نظام سلامت ایران برای ارتقای سلامت عمومی و کاهش نابرابری ها در دسترسی به خدمات بهداشتی است. این برنامه، به عنوان یک استراتژی کلیدی در نظام سلامت ایران، با هدف ارائه مراقبت های اولیه جامع، مستمر و مبتنی بر جامعه طراحی شده است. این مقاله به بررسی نقش محوری این برنامه در ارتقای سلامت خانواده می پردازد. با تمرکز بر اصول مراقبت اولیه سلامت، از جمله دسترسی عادلانه، تمرکز بر پیشگیری، مشارکت فعال خانواده و هماهنگی خدمات، برنامه پزشک خانواده به دنبال تحولی اساسی در رویکرد سلامت از درمان محوری به سلامت محوری است. یافته های این پژوهش که به روش مروری و کتابخانه ای انجام گرفته است، نشان می دهد که این برنامه از طریق ایجاد یک رابطه درمانی پایدار، غربالگری منظم، آموزش سلامت، مدیریت بیماری های مزمن و ارجاع به موقع، به طور مستقیم بر شاخص های سلامت خانواده، از کاهش مرگ ومیرهای قابل پیشگیری تا ارتقای کیفیت زندگی، تاثیر می گذارد. این مقاله با تحلیل ابعاد مختلف این نقش، استدلال می کند که تقویت و توسعه برنامه پزشک خانواده، ضرورتی انکارناپذیر برای دستیابی به سلامت همه جانبه خانواده و در نتیجه، سلامت کل جامعه است. نتایج نشان می دهد که اجرای این برنامه به ویژه در مناطق روستایی ایران موجب بهبود قابل توجه شاخص های سلامت مادر و کودک، افزایش پوشش مراقبت های اولیه و کاهش هزینه های درمانی خانوارها شده است.

کلیدواژه ها:

پزشک خانواده ، سلامت خانواده ، نظام ارجاع ، عدالت در سلامت ، مراقبت های اولیه