پیش بینی امید به زندگی بر اساس سازگاری معنوی، ذهنی سازی وخود ارزشمندی در دانشجویان پزشکی

هدف پژوهش حاضر، پیش بینی امید به زندگی بر اساس سازگاری معنوی، ذهنی سازی و خودارزشمندی در دانشجویان پزشکی بود. تحلیل رگرسیونی نشان داد که ۳۴.۳٪ از واریانس امید به زندگی توسط سه متغیر پیش بین قابل تبیین است. سهم هر متغیر در پیش بینی امید به زندگی به این ترتیب بود: سازگاری معنوی (۰.۳۷۶)، ذهنی سازی (۰.۲۲۷)، و خودارزشمندی (۰.۳۰۶). تحلیل فرضیات فرعی نشان داد که مولفه های «معناداشتن زندگی» و «ارتباط با خداوند» در سازگاری معنوی، مولفه «اطمینان» در ذهنی سازی، و مولفه های «عشق خدایی» و «تقوی و پرهیزکاری» در خودارزشمندی، پیش بینی کننده های معناداری برای امید به زندگی هستند.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، سازگاری معنوی ، ذهنی سازی ، خودارزشمندی