اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر انعطاف پذیری شناختی، بهزیستی ذهنی و احتمال عود بیماری در زنان با اختلال مصرف مواد مخدر

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر انعطاف پذیری شناختی، بهزیستی ذهنی و احتمال عود بیماری در زنان با اختلال مصرف مواد مخدر مراجعه کننده به مراکز اقامتی شهر اهواز بود. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان با اختلال مصرف مواد مخدر بودند؛ حجم نمونه ۳۰ نفر بودند که براساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: انعطاف پذیری شناختی دنیس و واندروال (۲۰۱۰)، بهزیستی ذهنی کییز و ماگیارمو(۲۰۰۳) و احتمال عود بیماری رایت(۲۰۰۱) و مداخله روان درمانی مثبت نگر گرا اوهانلون و برتولینو (۲۰۰۱) بودند. پس از گمارش گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش، مداخله روان درمانی مثبت نگر در ۸ جلسه و هر جلسه به ۹۰ دقیقه ارائه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار۲۶spss استفاده شد. نتایج نشان داد روان درمانی مثبت نگر بر انعطاف پذیری شناختی، بهزیستی ذهنی و احتمال عود بیماری در زنان با اختلال مصرف مواد مخدر مراجعه کننده به مراکز اقامتی شهر اهواز موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شناختی ، احتمال عودبیماری ، بهزیستی ذهنی ، روان درمانی مثبت نگر ، زنان مصرف کننده مواد