نقش آموزش و پرورش در توسعه فرهنگی جامعه

آموزش و پرورش به عنوان نهاد بنیادین اجتماعی، نقشی محوری و بی بدیل در فرآیند توسعه فرهنگی ایفا می نماید. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-توصیفی به بررسی ابعاد مختلف تاثیر نظام آموزشی بر توسعه فرهنگی می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که آموزش و پرورش در سه سطح کلان، میانی و خرد عمل می کند: در سطح کلان به عنوان حافظ و انتقال دهنده میراث فرهنگی، در سطح میانی به عنوان عامل نوسازی و روزآمدسازی فرهنگی، و در سطح خرد به عنوان پرورش دهنده مهارت های فردی و شهروندی. مطالعه حاضر بر این فرضیه استوار است که نظام آموزشی کارآمد می تواند با تلفیق هوشمندانه سنت و مدرنیته، همزمان به حفظ هویت فرهنگی و توسعه ظرفیت های نوآورانه جامعه بپردازد. در این راستا، مولفه هایی همچون برنامه های درسی، روش های تدریس، فضای آموزشی و ویژگی های معلمان به عنوان عوامل کلیدی مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که آموزش و پرورش زمانی می تواند نقش خود را در توسعه فرهنگی به نحو مطلوب ایفا نماید که بتواند میان چهار کارکرد اصلی خود تعادل برقرار کند: انتقال فرهنگی، نقد فرهنگی، نوآوری فرهنگی و یکپارچه سازی فرهنگی. این پژوهش همچنین نشان می دهد که در عصر جهانی شدن، نظام های آموزشی موفق آن هایی هستند که توانسته اند با حفظ اصالت های فرهنگی خود، از فرصت های تعامل فرهنگی بین المللی بهره ببرند.

کلیدواژه ها:

آموزش ، پرورش ، فرهنگ ، مربی ، دانشگاه ، آموزش عالی ، جامعه