بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در مدارس و تاثیر غیرمستقیم آن بر پایداری خانواده های آینده

هدف این پژوهش، بررسی تاثیر غیرمستقیم آموزش مهارت های زندگی در مدارس بر پایداری خانواده هایی است که دانش آموزان در آینده تشکیل خواهند داد. در دنیای معاصر، نهاد خانواده با چالش های پیچیده ای مواجه است که پایداری آن را تهدید می کند. هم زمان، نظام های آموزشی به سمت رویکردهای کل نگر حرکت می کنند که علاوه بر دانش آکادمیک، به پرورش شایستگی های فردی و اجتماعی دانش آموزان می پردازد. این پژوهش با استفاده از روش مرور نظام مند، به دنبال ایجاد یک پیوند مفهومی میان آموزش مهارت های زندگی و ثبات خانواده در بلندمدت است. یافته های حاصل از تحلیل مقالات نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی به طور موثری منجر به تقویت شایستگی های اجتماعی-عاطفی، مهارت های ارتباطی، توانایی حل مسئله، خودآگاهی و تاب آوری در دانش آموزان می شود. این شایستگی ها به عنوان مولفه های بنیادین برای مدیریت روابط بین فردی سالم، حل تعارضات و تصمیم گیری های مسئولانه شناخته می شوند. بحث و نتیجه گیری این مقاله استدلال می کند که گرچه مطالعات موجود مستقیما این ارتباط بلندمدت را نسنجیده اند، شواهد موجود به طور قاطع نشان می دهند که افراد مجهز به این مهارت ها، پتانسیل بالاتری برای ایجاد و حفظ روابط زناشویی و خانوادگی پایدار دارند. بنابراین، این پژوهش نتیجه می گیرد که سرمایه گذاری بر روی آموزش جامع مهارت های زندگی در مدارس، یک راهبرد مدیریتی آموزشی موثر برای تقویت بنیان خانواده و افزایش پایداری اجتماعی در نسل های آینده است.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، پایداری خانواده ، آموزش مدارس ، رشد اجتماعی-عاطفی ، مدیریت آموزشی ، مرور نظام مند