پیش بینی خودکارآمدی مسیرشغلی بر اساس رضایت مندی و باور به مهارت ها در کارکنان

هدف این پژوهش پیش بینی خودکارآمدی مسیرشغلی بر اساس رضایت مندی و باور به مهارت ها در کارکنان بود که به لحاظ هدف کاربردی و روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری در این پژوهش تمامی بسیجیان پایگاه مقاومت امام سجاد (ع) در سال ۱۴۰۳ به تعداد ۱۳۰۰نفر می باشد. حجم نمونه در این پژوهش بر اساس جدول مورگان با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی از بین جامعه تعداد ۳۷۵نفر انتخاب شد. ابزرارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه خودکارآمدی تصمیم گیری مسیرشغلی بتز و همکاران (۱۹۹۶)، پرسشنامه رضایت شغلی وایز و همکاران (۱۹۶۷) و پرسشنامه استاندارد باور به مهارت های شغلی بتز و همکاران (۱۹۹۶) بود. برای تحلیل داده ها از روش آماری آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها بوسیله نرم افزار spss ویراست بیست و ششم انجام شد. نتایج حاکی از آن بود که رضایت مندی در کارکنان قادر به پیش بینی خودکارآمدی مسیرشغلی می باشد(۶۵/۰ β= و ۰۰۱/۰p<)؛ همچنین باور به مهارت ها در کارکنان قادر به پیش بینی خودکارآمدی مسیرشغلی می باشد (۴۲/۰ β= و ۰۰۱/۰p<)؛ بر این اساس، جهت افزایش عملکرد و به تبع آن موفقیت شغلی کارکنان، می بایست مدیران در راستای افزایش خودکارآمدی شغلی کارکنان به میزان رضایت شغلی آنان و باور به مهارت های آنان اهتمام ویژه ای مبذول نمایند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی مسیرشغلی ، رضایت مندی ، باور به مهارت ها