اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر طرحواره های ناسازگار اولیه زنان متاهل شهر شیراز

هدف از این پژوهش کاربردی بررسی اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر طرحواره های ناسازگار اولیه زنان متاهل شهر شیراز بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با یک گروه کنترل و گروه آزمایش بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام زنان متاهل شهر شیراز در سال ۱۴۰۳ بود. تعداد نمونه پژوهش ۴۰ نفر از زنان مذکور بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش(۲۰) نفر و گروه کنترل(۲۰) نفر با لحاظ ملاک های ورود به پژوهش جایگزین شد. گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای طرحواره درمانی مبتنی بر نظر یانگ و همکاران (۲۰۰۳) گذراندند و گروه کنترل در هیچ جلسه و مداخله ای شرکت ننمودند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخله اقدام به تکمیل پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (۱۹۹۸) نمودند. تجزیه و تحلیل داده ها بوسیله آزمون های توصیفی و تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی به کمک نرم افزار spss ویراست بیست و ششم در سطح معنی داری (۰۵/۰≥p) انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که طرحواره درمانی در مرحله پس آزمون بر طرحواره های ناسازگار اولیه زنان متاهل اثربخش است (۰۵/۰≥p) همچنین، آزمون تحلیل کواریانس نشان داد که میانگین نمره های افراد در متغیرهای پژوهش در زنانی که پروتکل را دریافت کرده اند در مقایسه با افرادی که آموزشی را دریافت ننموده اند، تفاوت معنی داری داشت.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی گروهی ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، زنان